| تبليغات | X |
 انتظار حالتى است نفسانى كه آمادگى براى آنچه انتظارش را مىكشيم، از آن بر مىآيد و ضدّ آن يأس و نااميدى است، پس هر قدر كه انتظار شديدتر باشد، آمادگى و مهيّا شدن قوىتر خواهد بود، نمىبينى اگر مسافرى داشته باشى كه در انتظار مقدمش به سر مىبرى، هرچه هنگام آمدنش نزديكتر شود، مهيّا شدنت فزونى مىيابد، بلكه احياناً خوابت به بيدارى مبدّل مىگردد، چون انتظارت شديد است. و همانطور كه مراتب انتظار از اين جهت متفاوت است از جهت محبّت نسبت به كسى كه در انتظارش هستى، نيز مراتب متفاوتى دارد، پس هر چه محبّت شديدتر و دوستى بيشتر باشد، مهيّا شدن براى محبوب زيادتر مىشود و فراقش دردناكتر مىگردد، به گونهاى كه منتظِر، از تمام امورى كه مربوط به حفظ خودش هست، غافل مىماند و دردهاى بزرگ و محنتهاى شديد را احساس نمىكند . بنابراين مؤمنى كه منتظر آمدن مولايش مىباشد، هر قدر كه انتظارش شديدتر است، تلاشش در آمادگى براى آن به وسيله پرهيز از گناه و كوشش در راه تهذيب نفس و پاكيزه كردن درون از صفات نكوهيده و به دست آوردن خوىهاى پسنديده بيشتر مىگردد، تا به فيض ديدار مولاى خويش و مشاهده جمال انورش در زمان غيبتش رستگار شود، همچنانكه براى عده بسيارى از نيكان اتفاق افتاده است. و لذا امامان معصومعليهم السلام - در رواياتى كه خواندى و غير آنها - به پاكيزگى صفات و مقيّد بودن به انجام طاعات امر فرمودهاند. بلكه روايت پيشين ابوبصير اشارت يا دلالت دارد بر اينكه رستگارى به مقام انتظار و نايل شدن به پاداش منتظران، به پرهيز و پروا از گناه و آراستگى به خوىهاى پسنديده بستگى دارد. چنانكه حضرت صادقعليه السلام فرمود: هر آن كس كه خواسته باشد از ياران قائمعليه السلام شود، بايد كه منتظر باشد و بايد در حال انتظار به پرهيزكارى و خوىهاى پسنديده عمل نمايد، كه هرگاه بميرد و قائم به پس از مردنش بپاخيزد، پاداش او همچون كسى خواهد بود كه دوران حكومت آن حضرت را درك كرده باشد... . و بىترديد هر قدر كه انتظار شديدتر باشد، صاحب آن، مقام و ثواب بيشترى نزد خداى - عزّوجلّ - خواهد داشت. خداى تعالى ما را از مخلصان منتظرين مولايمان صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - قرار دهد . |
درباره وبلاگ 
|
